მამა

მამაჩემისგან ხუმრობა ალბათ სულ ერთხელ ან ორჯერ მექნება გაგონილი მთელი ჩემი ბავშვობის მანძილზე (ისიც არ მახსოვს, უბრალოდ მგონია, რომ მთლად ასე, ხუმრობის გარეშეც არ გაივლიდა ამდენი წელი). თუმცა, როცა გავიზარდე მივხვდი, დიდად მიზეზიც არ ჰქონია “საღლაბუცოდ”. ჩემი აღზრდა ხომ არ იყო მარტივი  და სამსახურის მუდმივი პრობლემები, კარგად ჩაყინული ხელფასები და მისთანანი. ამის ფონზე წარმოიდგინეთ ბრგე, მხარბეჭიანი (ნაკლებღიპიანი), წვერიანი, წარბებშეჭმუხნული, მუდამ სერიოზული, ჯავახი (ხისთავიანები ვართ ჯვახები) კაცი. არც მე გამეცინებოდა 😀 მაგრამ დროთა განმავლობაში, როცა ასაკი შეეპარა, საგრძნობლად შეიცვალა. მოლბა და ჯმუხი “მამიკოდან” “საყვარელ” მამიკოდ იქცა, რომელსაც თურმე იუმორიც სცოდნია, და ზოგჯერ რაიმე სასაცილოს წამოსროლაც შეუძლია. მე კი მის ყოველ “მარგალიტს” ჩემი ფეისბუქის გვერდზე გამოვჭიმავ ხოლმე, ისე მიხარია ხუმრობისმაგვარს ან სასაცილოს რომ გავიგებ ხოლმე მისგან, ასე მგონია მთელს ქვეყანას უნდა მოვდო. 😀 ხოდა რამდენიმე ამოვკრიბე და იქნებ თქვენც დაგაინტერესოთ ჩემი სახლის მხიარულებებმა, თუმცა ეჭვი მაქვს ფეისბუქზე, მეგობრების წრეში უფრო სასაცილოდ ჩანს ხოლმე: 🙂

1. ფისო:

მამაჩემი შემოდის და სრული სერიოზულობით (წარბებშეკრული) ამბობს:
– ქალები დაღუპავენ მაგას!
– ვის? – ვეკითხები მე.
– კატას!
– რატო? (უკვე მეცინება)
– რატო და დავუყარე საჭმელი (კატა ეზოსია, სახლში არ ვუშვებთ, და შესაბამისად ეზოშივე ვკვებავთ), გავიხედე და რო მგონია ჭამს, მოსულა ის ვარდისფერი კატა (უბნის გოგოშკაა) და ეს განზე გადგა და არ აჭმევს იმას! ეგ მუქთამჭამელები! 😁😁😁 (ისევ წარბი აქვს შეკრული) 😁Read More »

Advertisements

უჩუქებლად დარჩენილი წიგნები

რაღაცნაირ წყევლასავით დამსდევს, ან მეჩვენება…  ყველაზე მეტად წიგნების ჩუქება მიყვარს, იმიტომ, რომ გულიანი მინაწერი შემიძლია წინ წავუმძღვარო და კიდევ უფრო ფასეული ხდება ამ დროს საჩუქარი. იმხელა ეტრატებს გავაშვანშვალებ ხოლმე, რომ ლამის წიგნში შევიჭრა და ჩემი ტექტსები გადავაწერო პირველ თავს მაინც. კი მოსწონთ. სადღა ნახავთ ხელით ნაწერებს. მეგობრებს ხშირად ვჩუქნი. თან ისეთი რუდუნებით და მოთმინებით ვურჩევ, რომ მოეწონოთ, მათ ხასიათს მოერგოს. მაგრამ Read More »

მიყვარდეს თუ არ მიყვარდეს ჩემი დაბადების დღე?

29 წელი შემისრულდა. ასე თავხედურად და საჯაროდ გავცემ ქალებისთვის მნიშვნელოვან საიდუმლოს – საკუთარ ასაკს. დიდი გოგო ვარ ნამდვილად. მაგრამ დიდად თავს საერთოდ ვერ ვგრძნობ. არც სახეზე მეტყობა რამე და, მითუმეტეს, არც მენტალურად განვსხვავდები 23-24 წლის ახალგაზრდისგან. იშვიათ შემთხვევებში კიდევ უფრო პატარა, თინეიჯერ სტუდენტს ვემსგავსები.

დაბადების დღე არ მიყვარს, უფრო სწორად ამდენი წელია ჯერ ვერ დავადგინე, მიყვარს თუ არ მიყვარს (რამდენადაც დაბადების დღე შეიძლება გიყვარდეს ან არ გიყვარდეს). ისე მიახლოვდება ხოლმე ეგ თარიღი, რომ ჩემ მშობლებსაც მხოლოდ წინა დღეს თუ გაუნათდებათ სახე – უი ხვალ “ბავშვის” დაბადების დღეა (ჰო, მათთვის ჯერ კიდევ ბავშვი ვარ და, ალბათ, სიცოცხლის ბოლომდე ასეთად დავრჩები). Read More »

დღე მეათე

რამდენიმეთვიანი დაგვიანებით ვასრულებ ამ ექსპერიმენტს, რომელიც არც ისე ურიგო გამოვიდოდა, რომ არა დროის მუდმივი უქონლობა და გადადებული პოსტები, რომლებიც ათ დღეში უნდა დამემთავრებინა. მე კი რა ვქენი, როგორ გავწელე…

დღეს მარშრუტკიდან ერთი, წითელ ბოტასებიანი მათხოვარი ქალი შევნიშნე მარჯანიშვილის მეტროს მოპორდაპირე მხარეს. არ იყო ახალგაზრდა და პატარა. საკმაოდ ასაკოვანსაც კი ვუწოდებდი. სრული იყო და ტანთ ძველი შავი კურტკა ეცვა, შავი ქვედაბოლო, შავი, სქელი კოლგოტები და შავი თავსაბურავი ეხურა. გვერდით ჩანთაც კი გაცვეთილი, და მაინც შავი ფერის ედო. მოკლედ შავებში იყო შემოსილი. ერთადერთი ის ბოტასები (დიახ, ნამდვილად სრულსფასოვანი ბოტასები) ეცვა მთლიანად ხასხასა მოშინდისფრო ფერის. ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო და ფეხებს ათამაშებდა. თან ამ ბოტასებს შეჰყურებდა. უცბათ ისე დამაინტერესა, საიდან ჰქონდა ეს ბოტასები. მაინცდამაინც წითელი. შავებში მოსილისათვის ზედმეტად მყვირალა იყო. ვიცი გაჭირვებული მოდას არ დაეძებს, მაგრამ მის მთლიან გარეგნულ მესთან ისეთ კონტრასტში მოდიოდა, გავსკდი ინტერესით. ხან ის ვიფიქრე, რომ ალბათ ვინმე გამვლელმა აჩუქა თქო. ან იქნებ სადმე მიტოვებულები ნახა, ან იქნებ სადმე კათარზისის მსგავს ადგილას მისცეს თქო და ბოლოს ვიფიქრე, იქნებ და შვილიშვილის ნაქონია თქო. თუმცა ეს ბოლო აზრი ყველაზე სევდიანად მომეჩვენა, მაგრამ თან იმედიანად. სევდიანი იმიტომ, რომ ალბათ ოჯახის შენახვა მთლიანად ამ ქალს უწევდა, და სათავისოდ ზედმეტი თანხები აღარ რჩებოდა. ამიტომაც სხვის გამონაცვალს მოიხმარდა. ერთი პირი ისიც ვიფიქრე, იქნებ, და სულ ძალით ამუშავებენ ამ ქალს, სულ ძალით ზის იმ ადგილას მთელი დღის მანძილზე ასე, წითელ ბოტასებში გამოწყობილი და არც ერთ მის ოჯახისწევრს მისი ბედი არ აღელვებს თქო. მიუციათ მისთვის წითელი ბოტასები სამადლოდ და გაუსვამთ გარეთ სამუშაოდ. თუმცა მერე, რაღაც მომენტში გადავწყვიტე უკეთესზე მეფიქრა. მეფიქრა იმაზე, რომ ეს ქალბატონი, თუმც ღარიბი, მაგრამ მაინც რომელიმე კეთილი ოჯახის წევრია. რომ ჰყავს კეთილი, მოსიყვარულე შვილიშვი, რომელსაც საღამოს ნაშოვნ ფულს წაუღებს. იქნებ ტკბილსაც გაწვდეს და რაიმე სასუსნავიც მიუტანოს. მერე რა, თუ სანაცვლოდ ახალ ფეხსაცემელბს დაიკლებს და გამონაცვალ ბოტასებს დასჯერდება. მთავარია, რომ დღის ბოლოს ღიმილი აუთამაშდება სახეზე გაბადრული შვილიშვილის მოცინარი სახის შემხედვარეს.

“რუსეთში მაღალი პენსიებია” ანუ საბჭოური რომანტიზმი და ფაშიზმზე გამარჯვების დღე

ორიოდ წლის წინ ჩემ ძალიან ახლო, უფროს ნათესავს, საბჭოთა კავშირის შესახებ ვეკამათებოდი. ის მკვეთრად პროსაბჭოური ორიენტაციისაა და იმ ძველი დროის ტკბილი მოგონებები სდევს თან. კითხვაზე, რატომ იყო საბჭოთა კავშირი კარგი, როცა ამდენ ბოროტებას სჩადიოდა, გამომიცხადა შენ რა იციო. ავუხსენი, რომ მოსმენილი და წაკითხული მქონდა ისტორიული ფაქტები. მიპასუხა, რომ ეს წიგნები ახალი წიგნებია და იმ დროინდელი არ ჩამვარდნია ხელთ, თორემ ახლად გამომცხვარ, მიზანმიმართულად საბჭოეთის მადისკრიმინებელ ლიტერატურას არ უნდა ვკითხულობდე. როგორ, განა რომელიმე ლიტერატურა შეცვლის იმ ფაქტს, რომ თუნდაც 32-37 წლებში ჯერ მარტო საქართველოში ამდენი ათასი ქართველი ამოხოცეს თქო. პასუხად წამონთებული და აფეთქებული მზერა მივიღე ტექსტით: “ეგ ყველა ქვეყნის მოღალატე იყოვო!” (ეს სიტყვები არასდროს დამავიწყდება,  ამიტომ პირდაპირ ციტირებაა ჩემი ინტერპრეტაციების გარეშე). მაშინ მივხვდი, მასთან კამათს აზრი არ ჰქონდა. მას ბრმად სწამს და უყვარს იმდროინდელი არა პერიოდი, არამედ საკუთარი ცხოვრება, თორემ რამდენს ნატეხი შაქარი ენატრებოდა. ის იმ ხალხთა რიცხვს მიეკუთვნება, რომელიც თვლის, რომ ევროპამ და ამერიკამ მოგვიღეს ბოლო, და ინტერნეტმა გადაგვაშენა, თორემ აბა წითელი ჩექმის შიში და დახოცილი მილიონობით ძალით საბჭოელი მოღალატე რა მოსატანია. არადა სწორედ რომ საბჭოეთმა შეგვიცვალა აზროვნება და გადაგვხარშა, თორემ იქამდე სულ ცოტახნის დამოუკიდებლობა ნანახი საქართველო, ათი თავით უსწრებდა თავისი განვითარებით ყველა ჩვენს მეზობელს და ნამდვილ ევროპულ ქვეყნადაც ჩამოყალიბდებოდა რომ დაეცლიათ. დღესაც კი, ამდენი წლის მერე, როცა საბჭოური ბოროტება დიდი ხანია მხილებული და საჯაროა, ყველა თავისი გრიფით საიდუმლო მასალებით, მაინც არსებობენ ისეთი ადამიანები, რომლებიც მისტირიან იმ დროს. ეს კი ჩემთვის ყოვლად გაუგებარი ფენომენია და რაც მთავარია მიუღებელი. გუშინ უკრაინული გოლოდომორის შესახებ ვკითხულობდი კიდევ ერთხელ სტატიებს, დღეს კი დოკუმენტური ფილმიც დავურთე ზედ, თან ფეისბუქმა შარშანდელი ჩემი ამ დროის პოლონური ვოიაჟის ფოტოებიც ამომიყარა და მთლიანად საბჭოურ, ძველ ამბებში ჩავიფალი. Read More »

დღე მეცხრე

დღეს საღამოს ერთი ბოშა გოგონა შვენიშნე, სავაჭრო ცენტრ გალერის მეოთხე სართულზე მაგიდასთან იჯდა და წვენს წრუპავდა. მე და ჩემი მეგობარი მაკდონალდსის ორმაგი ჩიზბურგერის მენიუს ვამუშავებდით, როცა ამ სრულიად უწყინარ გოგონას დაცვა მიუახლოვდა და ადგილის დატოვება მოსთხოვა. მეც, და ჩემი მეგობარიც გავიტრუნეთ. ის ბოშა გაჯინიანდა – რატომ უნდა წავიდე, არაფერს ვაშავებო. რაღაცას ეუბნებოდა დაცვის ბიჭი, და ერთ მომენტში შენი ჯიშიცო გავიგონეთ. ეს გოგო წამოხტა და თურმე ფეხმძიმედ არ ყოფილა, იმხელა მუცელი ედო. ხომ არ გგონია ბალიში მიდევს, ცუდად ვარ და იმიტომ ვზივარ აქო. მერე კი მეტი სიცხადისთვის მუცელზე ჯემპრი აიწია და გაბუთქული მუცელი მოიშიშვლა – აი ნამდვილად ფეხმძიმედ ვარო. ამ დაცვამ რო ვერაფერი დააკლო, მეორე გამოიძახა. ის მეორე უფრო თავაზიანი აღმოჩნდა და მალევე შეეშვა. მაგრამ ნურას უკაცრავად, ვიღაც მესამეც მოიყვანეს. მანდ კი გავბრაზდი, და რო ჩამიარეს, გავაჩერე (ცალ ხელში გაკბეჩილი ორმაგი ჩიზბურგერი მეჭირა მეორეში კი კეტჩუპში კარგად ამოვლებული ერთი ცალი ფრი მქონდა ჩამოკონწიალებული) და შევეკითხე – იმ გოგონას რატომ აგდებთ მეთქი. ოღონდ ისეთი თავაზიანი ვიყავი, პირდაპირ თაფლად დავიღვარე. დაიწყო იმ ბიჭმა ახსნა: განა იმიტომ ვაგდებ, რომ ციგანიაო (ჯერ ერთი ციგანი კი არა ბოშა), არა უბრალოდ აი რანაირად ზისო, წამოპლაკვულიო. მიეცით შენიშვნა და გასწორება, რატო აგდებთ ეგრევე თქო, თან ფეხმძიმეა. ეგრე ბოდიში და ყოველი მეორე ფეხმძიმეაო. ეგ რანაირი გამართლებაა თქვენი საქციელისთქო. მაინც გააგრძელა: არ შიძლება თან აქ ჯდომა ისე დასასვენებლადო. რამეს უნდა ჭამდესო. წვენი ხომ უდგას მეთქი. ხო მარა აქ არაა ნაყიდიო. მე ხშირი მომხმარებელი ვარ აქაურობის და ვზივარ უბრალოდ და ან ვმუშაობ ან ვისვენებ თქო ყოველგვარი საჭმლის გარეშე. იმან ისევ იბლუყუნა რაღაცები, რამე რო დააშავოსო?, ააა ანუ მაინც რახან ბოშაა აპრიორი ელით მისგან რაიმე ცუდს თქო. ეგრე როგორ შეიძლება. რამე რო მოხდესო მე მომთხოვენ პასუხსო. თქვენც წინასწრ იზღვევთ თავს და აგდებთ პირადი შეხედულებების გამო და მაინც ვერ მივხვდი რატომ სთხოვთ წასვლას თქო. დასვენება თუ უნდა სხვაგან დაისვენოსო. აქ სასაჭმლე ადგილიაო. მე კი ვუპასუხე რომ არასწორი იყო, ეს სართული დასავნებელი და საკვები ადგილია, სადაც ყველას შეუძლია მოსვენება, რადგან არაა კაფეები ზონებად დაყოფილი, არის უბრალოდ მაგიდები, რომელიც არავის ეკუთვნის, თუ ის არაა ბრენდირებული. ის მაინც თავისას ერეკებოდა. ბოლოს დავინახე წამოდგა ის გოგო და თვითონვე წავიდა წვენი რო ჩაცალა და მეც შევეში ამ დაცვას. მადლობა გადავუხადე ინფორმაციის მოწოდებისთვის, თუმცა ის მაინც იმავეს იმეორებდა “ხომ ხვდებით, ხომ ხვდებით”     

დღე მერვე

ხატვაზე მასწავლებელი გვეუბნებოდა – ერთ მონასმს ორჯერ ვერ გაიმეორებო. ერთნაირი მაინც არ გამოგივაო. ხოდა დღეს შევნიშნე, რომ ძალიან ხშირად ვცდილობ ერთი და იგივე მომენტი გავიმეორე. არადა ვერასდროს გაიმეორებ მომენტს ისე, რომ ზუსტად იგივე შეგრძნებები გქონდეს, როგორც წინაზე. ის აუცილებლად ძალიან განსხვავებული იქნება, ან უკეთესი ან უარესი, მაგრამ არა იგივე. ვერ ვისწავლე ჭკუა და ვეკიდები ამ მომენტებს უსასრულოდ, ბოლოს კი იმედგაცრუებული ისევ თავს ვიტუქსავ, ჩემი სისულელის გამო და რაღა აზრი აქვს.